Συντροφικότητα αξία που έχει χαθεί

Συντροφικότητα αξία που έχει χαθεί

Κυριακή σήμερα ημέρα ξεκούρασης για έμενα και εκμεταλλευόμενος τον ελεύθερο χρόνο μου κάθομαι σπίτι με την σύντροφο μου και απολαμβάνω οικογενειακή θαλπωρή και την συντροφικότητα .
Συζητάω και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ακόμη και αυτό έχει χαθεί. Έχει χαθεί η αξία αυτή από την ζωή μας σήμερα και αναρωτιέμαι γιατί …?
Οι σημερινοί νέοι ανεξαρτήτως φύλου έχουν αρνητική προκατάληψη στο να δημιουργήσουν μια αποκλειστική σχέση με εξέλιξη που θα μονοπωλεί το ενδιαφέρον και το χρόνο τους. Η διατήρηση ενός δεσμού μεταξύ των δύο φύλων αποτελεί δύσκολη υπόθεση πρακτικά. 
Αυτό συμβαίνει επειδή στις μέρες μας έχει χαθεί η έννοια της συντροφικότητας και υπάρχει απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους, απομακρύνονται ασυναίσθητα ο ένας από τον άλλον απορροφημένοι στα δικά τους προβλήματα και λειτουργούν σαν μονάδα στη προσπάθεια για επιβίωση κοιτάζοντας ατομικά τη καριέρα τους, τις επιθυμίες τους, την εξασφάλιση τους. Η κοινωνία σήμερα δεν προστάζει δεσμά, υποχρέωση, ταμπέλες.
Είναι αρκετά δύσβατο για τον καθένα μας στην ροη της καθημερινότητας μας να συμβιβαστούμε και να κατανοήσουμε τις επιθυμίες και τις ανάγκες του ανθρώπου που είναι διπλά μας . Και αυτό μας κάνει να φοβόμαστε να μοιραστούμε την ζωή μας με κάποιον συνάνθρωπο μας .
Όλοι μπορούν να έχουν ελεύθερες σχέσεις χωρίς ηθικές, συναισθηματικές, οικονομικές συνδιαλλαγές επικεντρωμένοι μόνο στον εαυτό τους. Αλλά κανείς δεν θέλει να μοιραστεί και κανείς δεν θέλει να αποδεχτεί ότι μπορεί να μοιραστεί την ζωή του με κάποιον σύντροφο που θα του δώσει κάποιες λύσεις και κάποια φτερά . Απλά μάθαμε στο να λέμε ότι εφόσον εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα προβλήματα μας πόσο μάλλον θα είναι εφικτό να το κάνουμε με κάποιον άλλον . Υπάρχει ο φόβος της απόρριψης ίσως και η ντροπή κάποιες φορές που νιώθουμε φοβούμενοι να μοιραστούμε τα προβλήματα μας και την ζωή μας .
Οι σχέσεις έχουν γίνει πολύπλοκες και διαλύονται για το τίποτα, παρόλο που όλοι χρειάζονται τη παρουσία κάποιου δίπλα τους. Η εποχή των ζευγαριών που ήταν σε όλα μαζί, άσχημα, όμορφα, με το να είναι ουσιαστικά ο ένας για τον άλλον έχει φύγει ανεπιστρεπτί και κυριαρχεί μια παρατεταμένη εφηβεία που καθιστά πια και τα δύο φύλα ανεξάρτητα, μη διατεθειμένα να αλλάξουν το τρόπο ζωής .
Είναι γεγονός ότι στις μέρες μας ζούμε την εποχή της αποξένωσης. Οι κοινωνικές επαφές και κυρίως οι κοινωνικές συναναστροφές είναι όλο και λιγότερες και οι άνθρωποι καθημερινά πορεύονται όλο και περισσότερο στη μοναξιά. Για ένα ποτό με τους φίλους, δυνατά γέλια, καυστικά σχόλια, δολοφονικός αυτοσαρκασμός... και μετά τίποτα. Επιστρέφουμε σπίτι και το ρίχνουμε στο φαγητό. Ή στο κλάμα. Ή απλώς απολαμβάνουμε τη μοναξιά μας, την ησυχία μας, την ηρεμία μας. Αλλά αυτό δεν παύει να λέγεται μοναξιά.
Έχει χαθεί λοιπόν η έννοια της συντροφικότητας φίλε μου όπως και πολλές άλλες αξίες της ζωής και αυτό μας οδηγεί σε μια παράδοξη αποκοπή από τον πολιτισμό και την κοινωνία γύρω μας . Φοβάσαι να κάνεις σχέση , φοβάσαι να μοιραστείς , φοβάσαι να μοιράσεις γύρω σου συναισθήματα όπως ευτυχία , πόνο , αγάπη , δυστυχία , καημό , χαρά .
Όλα αυτά λοιπόν που εσύ φοβάσαι τώρα κάποτε οι άνθρωποι τα βίωναν μαζί… Και το μαζί πρέπει να το γράψω με κεφαλαία γράμματα κανονικά γιατί αυτό το μαζί έχει χαθεί πλέον .
Μην φοβάστε να μοιραστείτε με κάποιον την ζωή σας. Αυτός είναι ο προορισμός του ανθρώπου άλλωστε επάνω στην γη . Σκέψου πόσο δύσκολο είναι να σηκώνει κάποιος ένα φορτίο 100 κιλών και σκέψου πως είναι να το μοιράζονται δυο άτομα αυτό το φορτίο. Γιατί στην ουσία νομίζω πως ο καθένας μας δυσκολεύετε να αποδεχτεί ότι κάποιος άλλος άνθρωπος θα αποδεχτεί να μοιραστεί μαζί μας τα προβλήματα μας.
Και περνά ο καιρός και μένουμε όλο και περισσότερο μόνοι μας σε αυτήν την ζωή ως που φτάνει κάποια στιγμή και κοιτάς πίσω στον χρόνο και βλέπεις μια ζωή άδεια. Αν δεν πλημυρίσεις την ψυχή σου με συναισθήματα δεν θα την καταλάβεις ποτέ .
Είναι πολύ κακή παρέα η μοναξιά φίλε  μου και προσπάθησε να μην την αποκτήσεις ποτέ . Οι τοίχοι που χτίζουμε γύρω μας για να κρατήσουν τη λύπη μακριά, κρατούν απ’ έξω και τη χαρά. Η μοναξιά και η αίσθηση ότι δεν σε θέλουν είναι η χειρότερη φτώχεια.
Για αυτό λοιπόν καλή είναι και η   καριέρα  αλλά δεν μπορείς να κουλουριαστείς μαζί της μια κρύα νύχτα.
 Η μοναξιά του ανθρώπου δεν είναι παρά ο φόβος του για τη ζωή.
Μην φοβάσαι να ζήσεις… Βγες έξω βρες κάποιον σύντροφο και μοιράσου μαζί του όλα αυτά που φοβάσαι και να είσαι σίγουρος ότι το φορτίο της ζωής σου πλέον θα ελαφρύνει .


jimpapas32